Shloka 32
सर्वैरवध्यो राधेयो देवैरपि सवासवै: । ऋते त्वामिति मे बुद्धिस्तदद्य जहि सूतजम्
saṃjaya uvāca |
sarvair avadhyo rādheyo devair api savāsavaiḥ |
ṛte tvām iti me buddhis tad adya jahi sūtajam |
prayāhi śīghraṃ govinda sūtaputra-jighāṃsayā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အခြားသူအားလုံးအတွက် ရာဓေယ (ကာဏ္ဏ) သည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်၏။ အိန္ဒြနှင့်တကွ နတ်တို့အတွက်တောင် မအနိုင်ယူနိုင်။ သို့သော် ငါ၏ယုံကြည်ချက်အရ ထိုအရာ၌ ခြွင်းချက်မှာ သင်တစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ စူတ၏သား (ရထားမောင်း၏သား) ကို သတ်လော့။ ဂోవိန္ဒာ၊ စူတသားကို ချေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အမြန်သွားလော့»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that extraordinary power (Karna’s near-invulnerability) still yields to a higher convergence of duty and decisive agency: the war’s outcome depends on Kṛṣṇa’s unique capacity to enable what others cannot, raising the ethical tension between heroic ideals and the necessity of ending adharma-driven devastation.
Sañjaya reports an urgent exhortation: Karna is declared invincible to all—even the gods with Indra—except Kṛṣṇa; therefore Govinda is pressed to act swiftly with the intent to have Karna slain, framing Karna as the pivotal obstacle in the battle’s turning point.