Shloka 11
कर्णार्जुनसमागमः — The Karṇa–Arjuna Confrontation
Cosmic Spectatorship and Vows
द्रौणेरपहतान् संख्ये ददृशु: स च तां तथा । प्रावर्तयन्महाघोरां नदीं परवहां तदा
drauṇer apahatān saṅkhye dadṛśuḥ sa ca tāṃ tathā | prāvartayan mahāghorāṃ nadīṃ paravahāṃ tadā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ တိုက်ပွဲ၏ အကြပ်အတည်းအတွင်း ဒ್ರೋဏ၏ သား (အශ්ဝတ္ထာမာ) က ထိုးနှက်၍ လဲကျသွားသူတို့ကို သူတို့မြင်ကြ၏။ သူလည်း ထိုသို့မြင်ပြီးနောက်၊ ရန်သူကို ဆွဲဆောင်ကာ လှိုင်းထန်စွာ သယ်ဆောင်သွားသော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မြစ်တစ်စင်းကို ထိုအခါ စတင်လှုပ်ရှားစေ하였다။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဒေါသနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်က မောင်းနှင်သောအခါ စစ်သူရဲ၏ စွမ်းအားသည် စစ်မြေပြင်ကို မရပ်မနား ဖျက်ဆီးသည့် စီးဆင်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေနိုင်ကြောင်းကို ပြသသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral peril of unrestrained martial fury: when vengeance and rage dominate, a warrior’s action becomes like a terrifying flood that indiscriminately sweeps away lives. It invites reflection on how power in war must be governed by dharma, or it turns into a force of devastation.
Sañjaya reports that many fighters have been felled in battle by Droṇa’s son (Aśvatthāman). Seeing the carnage, he intensifies his assault, described metaphorically as unleashing a dreadful ‘river’ that carries away the enemy—an image for a surging, unstoppable onslaught.