Shloka 1
/ अपने-आप बछ। सं: त्रेषष्टितमो<्ध्याय: कर्णद्वारा नकुल-सहदेवसहित युधिष्ठिरकी पराजय एवं पीड़ित होकर युधिष्ठिरका अपनी छावनीमें जाकर विश्राम करना संजय उवाच कर्णोडपि शरजालेन केकयानां महारथान् । व्यधमत् परमेष्वासानग्रत: पर्यवस्थितान्,संजय कहते हैं--राजन्! कर्ण भी अपने बाणसमूहसे सामने खड़े हुए महाधनुर्धर केकय-महारथियोंका विनाश करने लगा
sañjaya uvāca | karṇo 'pi śarajālena kekayānāṃ mahārathān | vyadhamat parameṣvāsān agrataḥ paryavasthitān ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အို မဟာရာဇာ၊ ကာဏ္ဏသည်လည်း မြားအစုအဝေးကို ကွန်ယက်သဖွယ် မိုးရွာစေကာ၊ မိမိရှေ့တွင် တန်းစီရပ်နေသော ကေကယ မဟာရഥီများ—အလွန်ထူးချွန်သော မြားပစ်သမားများ—ကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးရန် စတင်하였다။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ မရပ်မနားသော အရှိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်—စွမ်းရည်နှင့် မိမိဘက်၏ ဓမ္မတာဝန်က စစ်သည်တို့ကို လူ့အသက်၏ တန်ဖိုးကို မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ဖျက်ဆီးမှုထဲသို့ တွန်းပို့သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and allegiance propel action: Karṇa’s mastery manifests as an overwhelming arrow-volley. Ethically, it points to the tragic tension between kṣatriya-duty (fighting for one’s side) and the destructive outcomes that such duty entails.
Sañjaya reports to the king that Karṇa unleashes a dense barrage of arrows against the Kekaya elite archers positioned before him, beginning to crush their front line.