Shloka 63
तमापतन्तं सहसा गजानीकं वृकोदर: । दृष्टवैव सुभशं क्रुद्धों दिव्यमस्त्रमुदैरयत्,सहसा अपनी ओर आती हुई उस गजसेनाको देखते ही भीमसेन अत्यन्त कुपित हो उठे और दिव्यास्त्रोंका प्रयोग करने लगे
tam āpatantaṃ sahasā gajānīkaṃ vṛkodaraḥ | dṛṣṭvaiva subhṛśaṃ kruddho divyam astram udairayat ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဆင်တပ်အုပ်စုသည် တစ်ပြိုင်နက် မိမိထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ဝೃကိုဒရ (ဘီမ) သည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်၍ ချက်ချင်းပင် ဒေဝအာஸ္တရ (divya-astra) ကို ထုတ်သုံးလေ၏။ စစ်ပွဲ၏ ဖိအားအတွင်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်အကျွံ အင်အားကို အလွန်အကျွံ အင်အားဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကြောင်း ပြသသော်လည်း၊ ကောင်းကင်အာဝုဓများဖြင့် အကြမ်းဖက်မှုကို မြှင့်တင်သည့်အခါ ပေါ်ပေါက်လာသော သီလပိုင်းဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata tension: in war, anger and fear can drive rapid escalation, including the use of extraordinary (divine) means. It invites reflection on restraint versus necessity—how a warrior’s duty to protect can conflict with the ethical risk of intensifying destruction.
Sañjaya reports that an elephant division charges suddenly toward Bhīma. Bhīma, enraged at the onslaught, responds instantly by deploying a divine weapon to counter the massed elephant force.