Shloka 137
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
कच्चित् कुशलिनौ बाहू मुष्टिवा न व्यशीर्यत । उदीर्यमाणं हि रणे पश्यामि द्रौणिमाहवे
kaccit kuśalinau bāhū muṣṭī vā na vyaśīryata | udīryamāṇaṃ hi raṇe paśyāmi drauṇim āhave ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «သင်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်သည် ကောင်းမွန်၍ တည်ငြိမ်နေသလော။ သင်၏ လက်ဆုပ်ကျပ်မှု မလျော့သလော။ အကြောင်းမူကား စစ်မြေပြင်၌ ဒရောဏ၏သား အရှ္ဝတ္ထာမန်သည် သင့်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရှေ့တိုးလှုပ်ရှားလာသည်ကို ငါမြင်၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of steadiness under pressure: strength is not merely physical (arms and grip) but also resolve. It frames combat as a test of endurance and composure when a formidable opponent advances.
Sañjaya, reporting the battle, expresses anxious concern and points out that Aśvatthāman (Drauṇi) is pressing forward in the fight. The line functions as a vivid battlefield update emphasizing the intensity of the encounter.