Shloka 119
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
विधुन्वानो महच्चापं कार्तस्वरविभूषितम् । आददान: शरान् घोरान् स्वरश्मीनिव भास्कर:
vidhunvāno mahācāpaṃ kārtasvaravibhūṣitam | ādadānaḥ śarān ghorān svaraśmīn iva bhāskaraḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရွှေတောက်ပသော အလှဆင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် မဟာလေးကို လှုပ်ခါလျက်၊ ဒ్రోဏ၏သား အရှွတ္ထာမာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မြားများကို လက်ထဲသို့ ဆုပ်ကိုင်ယူ၏—ကိုယ်ပိုင်ရောင်ခြည်များကို ဆောင်ထားသော နေမင်းကဲ့သို့—ထိုစစ်ပွဲ၌ အာဂျုနက ရန်သူ၏ ပက္ခနှင့် ပရပက္ခကို ချေမှုန်းပြီးနောက်၊ အောင်မြင်သော သူရဲကောင်းများအနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော အာဂျုန၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာ၍ ရပ်တည်하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare breeds continual retaliation: even after a decisive feat by a righteous hero, another powerful warrior rises with renewed fury. Ethically, it points to the self-perpetuating nature of violence and the way martial excellence can intensify conflict rather than end it.
After Arjuna has cut down the enemy’s formations (“wings and counter-wings”), Aśvatthāmā advances to confront him. He brandishes a large gold-adorned bow and takes up fearsome arrows, compared to the Sun holding its rays, signaling his formidable presence and intent to engage Arjuna directly.