Shloka 10
तमापतन्तं सहसा शरै: संनतपर्वभि: । छादयामास समरे तदद्भुतमिवाभवत्,उसे अपने ऊपर सहसा आक्रमण करते देख कृपाचार्यने झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा समरांगणमें शिखण्डीको ढक दिया, यह अद्भुत-सी बात हुई
tam āpatantaṃ sahasā śaraiḥ saṃnataparvabhiḥ | chādayāmāsa samare tad adbhutam ivābhavat ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာသော သိခဏ္ဍိကို မြင်သော်၊ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ကೃပာစာရျသည် အဆစ်ကွေးကွေးရှိသော မြားများဖြင့် သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းပစ်လိုက်ရာ၊ ထိုအရာသည် စစ်ခင်း၌ အံ့ဩဖွယ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the value of trained composure and prompt, proportionate response in crisis: a master of arms meets sudden aggression with controlled skill. Ethically, it reflects the battlefield ideal where duty is executed through discipline rather than panic.
Śikhaṇḍin charges suddenly; Kṛpācārya counters by releasing a dense volley of arrows, effectively covering/obscuring Śikhaṇḍin on the battlefield—an impressive display noted by Sañjaya.