Shloka 15
कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
निगृहा बलवत् सर्वे सिंहनादमथानदन् । इस प्रकार वे सब हजारों योद्धा रथको जबरदस्ती पकड़कर सिंहनाद करने लगे || १४ हे || अपरे जगहुश्वैव केशवस्य महाभुजी
nigṛhya balavat sarve siṃhanādam athānadan | apare jaghuś caiva keśavasya mahābhujaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် အင်အားကြီးစွာဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ ဟောက်ကြွေးကြသည်။ အခြားသူတို့လည်း လက်တန်ခိုးကြီးသော ကေသဝကို ချီးမွမ်း၍ အော်ဟစ်ကြသဖြင့် စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် အောင်ပွဲသံနှင့် မလျော့မနား တိုက်မည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြမ်းတမ်းမှုတို့ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective morale and allegiance to a guiding leader (Keśava) can intensify resolve in conflict; it also reflects the warrior-code emphasis on courage, public proclamation, and psychological dominance through battle-cries.
Sañjaya describes the battlefield moment when groups of warriors, after forcefully engaging and restraining opponents, roar like lions; simultaneously, others shout acclaim for Keśava (Kṛṣṇa), amplifying the tumult and signaling renewed aggression and confidence.