Shloka 60
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
ततः स प्रद्रुतं संख्ये रथं दृष्टवा महारथः । अन्वधावत् किरन् बाणै: कड्कपत्रैरजिद्वागैः
tataḥ sa pradrutaṃ saṅkhye rathaṃ dṛṣṭvā mahārathaḥ | anvadhāvat kiran bāṇaiḥ kaṅkapatrair ajidvagaiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် မဟာရထီသည် စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ မောင်းသူမဲ့ ရထားက အလျင်အမြန် လှည့်လည်ပြေးသွားနေသည်ကို မြင်၍ နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်လံကာ၊ တည့်တည့်ပျံသန်း၍ ထက်မြက်ကာ ဗျိုင်းမွှေးတပ်ထားသော မြားများကို မိုးကဲ့သို့ ချွတ်ချွတ်ရွတ်ရွတ် ပစ်ချလေသည်။ ဤလိုက်လံမှုသည် စစ်၏ မရပ်မနားဖိအားကို ထင်ဟပ်စေသည်—ကွင်းပြင်ပေါ်က အားနည်းချက်တစ်ခဏ (မောင်းသူမဲ့ ရထား) ကို အင်အားကြီးသူက ချက်ချင်း အသုံးချပြီး၊ စစ်အောင်မြင်မှုသည် မေတ္တာထက် အမြန်မြင်မြန်လုပ်နှင့် မလျော့မရဲ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် မကြာခဏ မူတည်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a hard truth of dharma in war: on the battlefield, alertness and decisive action dominate; when an opponent becomes exposed (a chariot rushing about without proper control), a powerful warrior immediately presses the advantage. It reflects the uncompromising nature of kṣatriya conduct in active combat rather than ideals of gentleness.
Sañjaya describes a great warrior noticing a chariot rushing about in the fight and chasing it, all the while raining down straight-flying, sharp arrows feathered with heron-plumes. In the surrounding Karṇa-parvan context, this is understood as Karṇa pursuing Yudhiṣṭhira’s chariot when it is in a vulnerable state.