Shloka 166
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
नाराचेन सुतीक्ष्णेन स हतो न्यपतद् भुवि । फिर लगे हाथ भीमसेनने क्राथ (क्रथन)-को भी एक तीखे नाराचसे मारकर यमलोक पहुँचा दिया। वह राजकुमार प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा
nārācena sutīkṣṇena sa hato nyapatad bhuvi |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အလွန်ထက်မြက်သော နာရာစ မြှားတံဖြင့် ထိုးခွဲခံရ၍ သူသည် သေဆုံးကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ ထို့နောက် တိုက်ပွဲ၏ မရပ်မနား အရှိန်အဟုန်အတွင်း ဘီမစေနသည်လည်း နာရာစ မြှားတံထက်မြက်တစ်စင်းဖြင့် ကရဿ (Kratha) ကို သတ်ဖြတ်ကာ ယမ၏ နယ်မြေသို့ ပို့လိုက်၏။ ထိုမင်းသားသည် အသက်ကင်းမဲ့၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်—စစ်ပွဲသည် ရဲရင့်မှုနှင့် မျိုးရိုးဂုဏ်ကို မကြာခဏ မရဏသို့ ပြောင်းလဲစေကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark ethical gravity of war: even princes fall instantly when struck, reminding the listener that power and status are fragile. It also reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya-duty in battle and the human cost of violence.
Sañjaya reports a battlefield event: a warrior is killed by a sharp nārāca and falls to the ground; in the same sequence, Bhīmasena strikes down the prince Kratha with a nārāca, sending him to Yama’s realm.