Shloka 633
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
बभूव धार्तराष्ट्राणां सिंहनादरवस्तथा । उस समय भेरी, शंख, मृदंग और धनुषोंकी ध्वनि सब ओर फैल रही थी तथा दुर्योधनके सैनिक सिंहके समान दहाड़ रहे थे
babhūva dhārtarāṣṭrāṇāṃ siṃhanāda-ravas tathā |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဓೃತရာഷ്ടရ၏ သားများအကြား၌ စင်္ဟာကဲ့သို့ ဟိန်းသံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထိုအခါ ဘေရီ၊ သင်္ခ၊ မృဒင်္ဂတီးသံနှင့် လေးတံသံတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ ဒုရ്യೋಧန၏ စစ်သည်များက စင်္ဟာကဲ့သို့ အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်ကြသည်—မဟိမနှင့် မာနကြောင့် မောင်းနှင်သည့် စစ်ပွဲ၏ သာသနာရေးတင်းမာမှုကို ပိုမိုမြှင့်တင်သည့် ပြင်ပသတ္တိပြသမှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war amplifies pride and collective frenzy through sound and spectacle. Ethically, it underscores the contrast between outward confidence (roars, drums, conches) and the inner question of dharma—whether the cause is just—reminding readers that loud triumphalism does not validate righteousness.
Sañjaya describes the Kaurava side surging with noise: instruments and the twang of bows resound everywhere, and Duryodhana’s soldiers roar like lions. It sets the battlefield atmosphere and signals the Kauravas’ aggressive readiness at this stage of the Karṇa Parva.