Shloka 58
“माननीय नरेश! न इन वीरोंसे कभी अप्रिय वचन बोलो और न महान् युद्धमें पैर ही रखो। यदि अप्रिय वचन बोलना ही हो तो दूसरोंसे बोलना; मेरे-जैसे वीरोंसे नहीं ।। मादृशान् विन्लुवन् युद्धे एतदन्यच्च लप्स्यसे । स्वगृहं गच्छ कौन्तेय यत्र तौ केशवार्जुनौ
mānanīya nareśa! na in vīroṃ se kadāpi apriya vacana bolo, na ca mahān yuddha meṃ pāda hī rakho. yadi apriya vacana bolanā hī ho to anyoṃ se bolo; madṛśa vīroṃ se nahiṃ. mādṛśān vinluvan yuddhe etad anyac ca lapsyase. svagṛhaṃ gaccha kaunteya yatra tau keśavārjunau.
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ «ဂုဏ်သရေရှိသော မင်းကြီး၊ ဤသူရဲကောင်းတို့အား မနှစ်သက်ဖွယ် စကားကို မပြောနှင့်၊ ဤမဟာစစ်ပွဲထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချနှင့်။ မနှစ်သက်ဖွယ် ပြောရမည်ဆိုလျှင် အခြားသူတို့အား ပြောလော့—ငါကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းတို့အား မဟုတ်။ စစ်မြေ၌ ငါကဲ့သို့သောသူတို့ကို လှုံ့ဆော်နှိုးဆွပါက ဤအရာနှင့် ထို့ထက်ပို၍ (ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း) ကို ရလိမ့်မည်။ ကွန်တီ၏ သားတော်၊ ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်သွားလော့—အဲဒီမှာ ကေရှဝနှင့် အာర్జုန ရှိနေသည်» ဟု ဆို하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse warns that reckless, insulting speech toward capable warriors is ethically and strategically disastrous. In a dharmic frame, words are actions: provoking the powerful invites predictable consequences, especially amid war where honor and retaliation govern conduct.
Sanjaya reports a sharp admonition: the addressee is told not to enter the great battle and not to speak offensively to valiant fighters. The warning culminates by pointing to the decisive presence of Krishna (Keshava) and Arjuna—implying that confronting them, or antagonizing their side, will end in defeat.