Shloka 26
तब क्रूर पराक्रमी राधापुत्र कर्णने थोड़ी ही देरमें होशमें आकर राजा युधिष्ठिरको मार डालनेका विचार किया ।। स हेमविकृतं चापं विस्फार्य विजयं महत् | अवाकिरदमेयात्मा पाण्डवं निशितै: शरै:,उस अमेय आत्मबलसे सम्पन्न वीरने विजय नामक अपने विशाल सुवर्णजटित धनुषको खींचकर पाण्बुपुत्र युधिष्ठिरको पैने बाणोंसे ढक दिया
sa hemavikṛtaṃ cāpaṃ visphārya vijayaṃ mahat | avākirad ameyātmā pāṇḍavaṃ niśitaiḥ śaraiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— «ရဓာ၏သား ကာဏ္ဏသည် ကြမ်းတမ်းသတ္တိကြီးသူဖြစ်၍ မကြာမီ သတိပြန်ရလာကာ ဘုရင် ယုဓိဋ္ဌိရကို သတ်ရန် စိတ်ကူးတည်၏။ မိမိ၏ ရွှေဖြင့် အလှဆင်ထားသော ‘ဝိဇယ’ အမည်ရှိ ကြီးမားသော လေးကို အပြည့်အဝ ဆွဲတင်ပြီး၊ မတိုင်းတာနိုင်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် ထိုသူရဲကောင်းသည် ပाण्डဝကို ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် မိုးရွာသကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းပစ်하였다»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, a warrior’s regained composure can harden into lethal intent; it invites reflection on the thin line between disciplined valor and ethically dangerous resolve—especially when the target is a king whose protection and restraint are central to dharma.
Sañjaya reports that Karṇa, recovering quickly, draws his great gold-adorned bow Vijaya and rains sharp arrows upon the Pāṇḍava—specifically Yudhiṣṭhira—signaling an immediate, focused assault with the aim of bringing him down.