Shloka 12
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
इषून् धनूंषि खड्गांश्व चक्राणि च परश्चधान् | सायुधानुद्यतान् बाहून् विविधान्यायुधानि च
iṣūn dhanūṃṣi khaḍgāṃś ca cakrāṇi ca paraśvadhān | sāyudhān udyatān bāhūn vividhāny āyudhāni ca
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ «မြားများ၊ လေးများ၊ ဓားများ၊ စက်ဝိုင်းလက်နက်များနှင့် စစ်တံပုဆိန်များလည်း ရှိ၏။ လက်မောင်းများသည် လက်နက်ကိုင်လျက် မြှောက်တင်ထားပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ဆောင်ထားကြ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it underscores the intensity and immediacy of battle—combatants are already armed and their weapons are raised. Ethically, it frames the war as a fully engaged kṣatriya conflict where preparedness and resolve dominate the scene.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the battlefield situation: a vivid array of weapons—arrows, bows, swords, chakras, and axes—along with warriors’ arms lifted and ready, conveying that the fighting has reached a heightened, imminent strike-ready moment.