Shloka 19
कम्बलाजिनसंवीता: कूर्दन्त्य: प्रियदर्शना: । मृदज्रानकशड्खानां मर्दलानां च नि:स्वनै:,“जिनके नेत्रोंके प्रान्नभाग मैनसिलके आलेपसे उज्ज्वल हैं, दोनों नेत्र और ललाट अंजनसे सुशोभित हैं तथा जिनके सारे अंग कम्बल और मृगचर्मसे आवृत हैं, वे गोरे रंगवाली प्रियदर्शना (परम सुन्दरी) रमणियाँ मृदंग, ढोल, शंख और मर्दल आदि वाद्योंकी ध्वनिके साथ-साथ कब नृत्य करती दिखायी देंगी
kambalājinasaṃvītāḥ kūrdantyaḥ priyadarśanāḥ | mṛdaṅgānakaśaṅkhānāṃ mardalānāṃ ca niḥsvanaiḥ ||
ကာဏ္ဏက ပြောသည်— «ကမ္ဗလနှင့် သမင်အရေကို ဝတ်ဆင်ဖုံးအုပ်ထားသော၊ ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြူဝင်းသော မိန်းမတို့ ကခုန်နေသည်ကို—မṛdaṅga စည်သံ၊ ānaka စည်ကြီးသံ၊ သင်္ခါသံ၊ mardala စည်သံတို့ ပတ်လည်မှ တုန်ဟုန်မြည်သံထွက်လာစဉ်—ငါ မည်သည့်အခါ ပြန်လည်မြင်ရမည်နည်း»။ စစ်ပွဲအလယ်၌ သူ၏စကားသည် ပွဲတော်ဘဝနှင့် အိမ်တွင်းပျော်ရွှင်မှု၏ အမှတ်တရများဆီသို့ ဆွဲငင်ခံနေရသော စိတ်ကို ဖော်ပြပြီး၊ က్షတ္တရိယ တာဝန်နှင့် လူသား၏ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် အလှအပကို တောင့်တခြင်းကြားရှိ ဓမ္မဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inner conflict between kṣatriya-duty in war and the natural human yearning for peace, celebration, and beauty. It reminds the reader that even great warriors carry tender memories, and that war disrupts the ordinary rhythms of dharmic social life (music, dance, communal joy).
In Karṇa Parva, Karna speaks while the war is ongoing. He evokes an image of beautiful women dancing to the sounds of drums and conches, expressing a wistful desire to witness such scenes again—an emotional contrast to the battlefield’s violence.