Shloka 203
क्रोधप्रदीप्तं त्वहितं महान्तं कुन्तीपुत्रं शमयिष्यामि भल्लै: । “तीखे दाढ़ोंवाले विषधर सर्पके समान दुर्धर्ष, अप्रमेय, अग्निके समान प्रभावशाली तथा क्रोधसे प्रज्वलित अपने महान् शत्रु कुन्तीपुत्र अर्जुनको मैं भल्लोंद्वारा शान्न्त कर दूँगा
krodhapradīptaṃ tv ahitaṃ mahāntaṃ kuntīputraṃ śamayīṣyāmi bhallaiḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ «ကုန္တီ၏ သားဖြစ်သော ငါ့ရန်သူကြီးသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေ၏—အဆိပ်မြွေကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်း၍ မတိုက်ခိုက်နိုင်၊ တိုင်းတာမရ၊ မီးကဲ့သို့ အာနုဘော်ကြီး။ ထိုသူကို ငါသည် ထက်မြက်သော ဘ္ဟလ္လ မြားများဖြင့် ငြိမ်းသတ်စေမည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can frame even ‘pacification’ as destruction: in wartime rhetoric, to ‘calm’ an enemy may mean to overpower or kill. Ethically, it points to the peril of wrath-driven intent, where duty and hostility merge into a resolve that normalizes violence.
Sañjaya reports a warrior’s declaration about Arjuna: seeing him as a mighty, anger-blazing adversary, the speaker vows to subdue him using bhalla-arrows. It is a battlefield boast/resolve within the Karṇa Parva’s escalating confrontations.