Shloka 32
संजय उवाच इति रणरभसस्य कत्थत- स्तदुत निशम्य वच: स मद्रराट् । अवहसदवमन्य वीर्यवान् प्रतिषिषिधे च जगाद चोत्तरम्,संजय कहते हैं--राजन! पराक्रमी मद्रराज शल्य युद्धके उत्साहमें भरकर बढ़-बढ़कर बातें बनानेवाले कर्णके उस कथनको सुनकर उसकी अवहेलना करके उपहास करने लगे। उन्होंने फिर ऐसी बातें कहनेसे कर्णको रोका और इस प्रकार उत्तर दिया
sañjaya uvāca | iti raṇarabhāsasya katthataḥ tad u ta niśamya vacaḥ sa madrarāṭ | avahasada avamanya vīryavān pratiṣiṣidhe ca jagāda cottaram ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အရှင်ဘုရင်၊ စစ်ပွဲ၏ အပူအဟုန်နှင့် ရန်ရိုင်းစိတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကာဏ၏ အလွန်အမင်း အော်ဟစ်အာဟာရ စကားများကို ကြားသော် မဒြရ၏ အင်အားကြီးမားသော မင်းရှယ်လျက မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်လေ၏။ ထိုသို့ ဆက်လက်ပြောဆိုခြင်းကို ကာဏအား တားဆီးပြီးနောက် မိမိ၏ အဖြေကို ပြန်ဆိုလေ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethical tension: uncontrolled boastfulness (katthā) and pride in the heat of war invite censure. Śalya’s act of restraining speech suggests that words, like weapons, should be governed—excessive self-praise and contemptuous talk undermine judgment and right conduct.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Śalya, the king of Madra serving as Karṇa’s charioteer, hears Karṇa’s inflated battle-talk, laughs at him with contempt, stops him from continuing, and then begins his own reply—setting up the ensuing exchange between Śalya and Karṇa.