Shloka 363
कर्णभीमसमागमः | Karṇa–Bhīma Encounter
पूरयन्निव घोषेण मेघगम्भीरया गिरा । तब सम्पूर्ण अस्त्रोंके संचालनमें कुशल
sañjaya uvāca | pūrayann iva ghoṣeṇa meghagambhīrayā girā | tataḥ sampūrṇāstrāṇāṃ sañcālane kuśalaḥ paramabuddhimān balavān rājā duryodhanaḥ madradeśasya rājānaṃ pṛthvīpatiṃ śalyaṃ sambodhayitvā svareṇa tatra pradeśaṃ guñjayann iva meghavat gambhīrayā vāṇyā evam uvāca ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလေးလံသော အသံဖြင့် မိမိ၏ဟိန်းဟောက်သံကို နယ်မြေတစ်ဝန်း ပြည့်နှံ့စေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကာ၊ လက်နက်အမျိုးမျိုးကို စုံလင်စွာ ကိုင်တွယ်အသုံးချရာ၌ ကျွမ်းကျင်၍ ဉာဏ်ပညာမြင့်မားကာ အင်အားကြီးသော မင်း ဒုရ്യೋಧနသည် မဒြနိုင်ငံ၏ မင်း၊ မြေရှင်ဘုရင် ရှလျကို ခေါ်ဆို၍ မိမိအသံဖြင့် ထိုနေရာကို တုန်လှုပ်ဟိန်းဟောက်စေကာ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လေးလံသော စကားဖြင့် ဤသို့ ပြော하였다—
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how leadership in war combines capability (skill in weapons), intellect, and persuasive speech. Ethically, it frames the power of rhetoric: a commander’s words can rally, pressure, or direct allies—so speech becomes a form of action with consequences.
Sañjaya describes Duryodhana, confident and formidable, turning to address Śalya, king of Madra. Duryodhana’s voice is portrayed as deep and far-reaching, setting the stage for the counsel or command he is about to deliver.