Shloka 50
Karṇa’s advance against the Pāṇḍava host; Arjuna’s clash with the Saṃśaptakas (कर्णस्य पाण्डवसेनाप्रवेशः—अर्जुनस्य संशप्तकसंप्रहारः)
त॑ ते ददृशुरीशानं तेजोराशिमुमापतिम् | अनन्यसदृशं लोके भगवन्तमकल्मषम्
taṁ te dadṛśur īśānaṁ tejorāśim umāpatim | ananyasadṛśaṁ loke bhagavantam akalmaṣam | tapa ugraṁ samāsthāya niyame parame sthitāḥ |
သူတို့သည် အီရှာန—မဟာဒေဝ၊ အုမာပတိ—ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထိုအရှင်သည် တေဇောအလင်းရောင် အလွန်ကြီးမားသည့် အစုအဝေးကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ဘဂဝန်၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်ကာ လောက၌ မည်သူမျှ မတူညီနိုင်သူ ဖြစ်၏။ ပြင်းထန်သော တပဿာကို ခံယူ၍ အမြင့်ဆုံးသော စည်းကမ်းထိန်းချုပ်မှု၌ တည်မြဲကာ၊ သူတို့သည် တင်းကျပ်သော ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် ထိုအရှင်ကို ရှာဖွေကြ၏။
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates tapas (austere discipline) and niyama (restraint/observance) as means to approach the divine: true strength is linked to inner mastery and purity, and the incomparable Lord is portrayed as the ultimate refuge beyond worldly rivalry.
Duryodhana cites an older mythic episode: after the Daityas were defeated by the Devas, Tārakāsura’s three sons undertook intense austerities and strict observances, leading to a vision of Śiva (Īśāna, Umāpati), described as radiant, stainless, and unequaled.