Shloka 74
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
महान् व्यतिकरो रौद्रो योधानामन्वपद्यत । कर्णसायकनुन्नानां युध्यतां च शितै: शरै:,कर्णके बाणोंसे आहत हो तीखे बाणोंसे युद्ध करते हुए योद्धाओंमें वहाँ अत्यन्त भयंकर और महान् संग्राम मच गया था
mahān vyatikaro raudro yodhānām anvapadyata | karṇa-sāyaka-nunnānāṁ yudhyatāṁ ca śitaiḥ śaraiḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ကဏ္ဏ၏ မြားများကြောင့် ထိုးနှက်ခံရ၍ ရှေ့သို့ တိုက်တွန်းခံရသော်လည်း၊ ထက်မြက်သော မြားတံများဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သည်တို့အကြား၌ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြီးမားသည့် တိုက်ပွဲအရှုပ်အထွေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ‘raudra’ reality of war: even when warriors are wounded and pressured by a powerful archer like Karṇa, they continue to fight as a matter of kṣatriya-duty. Implicitly, it invites reflection on dharma in conflict—steadfastness and courage on one side, and the grave human cost of violence on the other.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a massive, terrifying battle-confusion erupts among the combatants. Karṇa’s arrows are driving and striking the warriors, yet they keep engaging one another with sharp arrows, producing an intense mêlée.