Shloka 17
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
नाप्याददत् संदधन्नैव मुछचन् बाणान् रथेडदृश्यत सव्यसाची । रथांश्व नागांस्तुरगान् पदातीन् संस्यूतदेहान् ददृशुर्हतांश्ष,रथपर बैठे हुए सव्यसाची अर्जुन कब तरकससे बाण लेते, कब उन्हें धनुषपर रखते और कब छोड़ते हैं, यह नहीं दिखायी देता था। सब लोग यही देखते थे कि रथियों, हाथियों, घोड़ों और पैदल सैनिकोंके शरीर उनके बाणोंसे गुँथे हुए हैं और वे प्राणशून्य हो गये हैं इति श्रीमहाभारते कर्णपर्वणि अश्वत्थामपराजये सप्तदशो5ध्याय:
nāpy ādadat saṃdadhann eva muñcan bāṇān rathe 'dṛśyata savyasācī | rathāṃś ca nāgāṃs turagān padātīn saṃsyūtadehān dadṛśur hatāṃś ca ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရထားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်တူညီကျွမ်းကျင်သော မြားပစ်သမား အာర్జုနသည် မြားအိတ်မှ မြားကိုယူခြင်း၊ လေးတံပေါ်တွင်တင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပစ်လွှတ်ခြင်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြ။ လူတို့မြင်ရသည်မှာ အကျိုးရလဒ်သာဖြစ်၍ ရထားစီးသူများ၊ ဆင်များ၊ မြင်းများနှင့် ခြေလျင်စစ်သည်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် သူ၏မြားတံများကြောင့် ချုပ်ထိုးသကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ခံရပြီး အသက်မဲ့ကျသွားကြသည်။
संजय उवाच