Shloka 27
Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
संसक्तनागौ तौ वीरौ तोमरैरितरेतरम् । बलवत् सूर्यरश्म्याभैर्भित्त्वान्योन्यं विनेदतु:
saṁsaktanāgau tau vīrau tomarair itaretaram | balavat sūryaraśmyābhair bhittvānyonyaṁ vinedatuḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ဆင်နှစ်ကောင် ချိတ်ဆက်ကပ်လျက်ရှိစဉ်၊ သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော တိုမရများဖြင့် အပြန်အလှန် ထိုးခွဲကြကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခွဲဖောက်၍ ဟိန်းဟောက်ကြ၏၊ အရှင်မင်းကြီး။ ထို့ပြင် စစ်မြေ၌ မဟာဝိရ ကေကယက ထိုးဒဏ်ပေး၍ ဒဏ်ရာရသော သတ္တျကိသည် ရယ်သကဲ့သို့ဖြင့် မြားနှစ်ဆယ့်ငါးစင်း ပစ်လွှတ်ကာ ကေကယကိုလည်း ထိခိုက်စေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kshatriya ideal of steadfastness in battle—courage and resolve even under severe danger—while also implicitly revealing the tragic symmetry of war: both sides inflict and suffer harm, and martial glory is inseparable from destruction.
Two elephant-mounted fighters (or fighters with elephants) have their elephants locked together. They hurl or thrust shining javelins at each other, pierce one another with force, and roar loudly as the duel intensifies.