Shloka 7
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
स्तुवतां नाद्य श्रूयन्ते पुत्राणां शिबिरे मम । सूतमागधसंघानां नर्तकानां च सर्वश:,मेरे पुत्रोंके शिविरमें अब स्तुति करनेवाले सूतों, मागधों एवं नर्तकोंके शब्द सर्वथा नहीं सुनायी पड़ते हैं
stuvatāṁ nādya śrūyante putrāṇāṁ śibire mama | sūtamāgadhasaṅghānāṁ nartakānāṁ ca sarvaśaḥ ||
ဓృతရာഷ്ട्रက ပြောသည်– «ယနေ့ ငါ့သားတို့၏ စခန်း၌ လုံးဝ မကြားရတော့ချေ—ချီးမွမ်းသီဆိုတတ်သော စူတနှင့် မာဂဓတို့၏ သံ၊ ထို့ပြင် ကပြသူတို့၏ သံလည်း မရှိတော့။ ယုံကြည်မှုနှင့် ပွဲတော်အောင်ပွဲ၏ အလက္ခဏာတို့သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီ»။
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Worldly power and celebration are fragile: when adharma-driven war turns against one, the outward signs of prosperity—praise, music, and festivity—vanish, revealing the instability of fortune and the moral cost of conflict.
Dhṛtarāṣṭra notes an ominous change: in his sons’ camp the usual voices of bards (sūtas, māgadhas) and dancers are absent. The silence signals fear, loss of confidence, and the grim turn of events in the battle.