Shloka 4
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
कपिराजध्वजं संख्ये विधुन्वानं महद् धनु: । दृष्टवा पुत्रपरिद्यूनं किमकुर्वत मामका:,जिनकी ध्वजामें कपिराज हनुमान् विराजमान हैं, उन पुत्रवियोगसे व्यथित हुए अर्जुनको युद्धस्थलमें अपने विशाल धनुषकी टंकार करते देख मेरे पुत्रोंने क्या किया?
dhṛtarāṣṭra uvāca | kapirājadhvajaṃ saṅkhye vidhunvānaṃ mahad dhanuḥ | dṛṣṭvā putraparidyūnaṃ kim akurvata māmakāḥ ||
ဓृतရာෂ္ဋရ က ပြောသည်– «စစ်ပွဲအလယ်၌ သားဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော အာర్జုနသည် မဟာလေးကို လှုပ်ခါ၍ တန်ခိုးသံမြည်စေကာ မျောက်မင်း ဟနုမာန် အမှတ်တံဆိပ်ပါသော တံ旗ကို ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လျှင် ငါ့သားတို့သည် ထိုအခါ ဘာလုပ်ခဲ့ကြသနည်း»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how personal grief can intensify a warrior’s resolve, and how attachment (Dhṛtarāṣṭra’s fixation on ‘my sons’) clouds moral clarity; it also signals the ethical weight of confronting a fighter driven by both duty and bereavement.
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya what the Kauravas did upon seeing Arjuna—bearing Hanumān on his banner—enter the battle in a son-bereaved fury, shaking his great bow and sounding it as a challenge.