Shloka 31
अर्जुनस्य सैन्धवाभिमुखगमनम् तथा विन्दानुविन्दयोर्वधः
Arjuna’s advance toward Saindhava and the fall of Vinda–Anuvinda
या>प्सु श्लेष्म पुरीषं च मूत्र वा मुडचतां गति: । तां गच्छेयं गतिं कष्टां न चेद्धन्यां जयद्रथम्,वेदोंका स्वाध्याय अथवा अत्यन्त कठोर व्रतका पालन करनेवाले श्रेष्ठ ब्राह्यणगकी तथा बड़े-बूढ़ों, साधु-पुरुषों और गुरुजनोंकी अवहेलना करनेवाला पुरुष जिन नरकोंमें पड़ता है, ब्राह्मण, गौ और अग्निको पैरसे छूनेवाले पुरुषकी जो गति होती है तथा जलमें थूक अथवा मल-मूत्र छोड़नेवालोंकी जो दुर्गति होती है, यदि मैं कल जयद्रथको न मारूँ तो उसी कष्टदायिनी गतिको मैं भी प्राप्त करूं
arjuna uvāca | yāpsu śleṣma purīṣaṃ ca mūtraṃ vā muñcatāṃ gatiḥ | tāṃ gaccheyaṃ gatiṃ kaṣṭāṃ na ced dhanyāṃ jayadratham ||
အာర్జုနက ပြောသည်– «ရေထဲသို့ ချွဲတံတွေးထွေးခြင်း၊ အညစ်အကြေး သို့မဟုတ် ဆီးကို စွန့်ပစ်သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ထိုဒုက္ခကြီးမားသည့် အဆုံးအမကို—မနက်ဖြန် ဂျယဒြထကို မသတ်နိုင်လျှင်—ငါရောက်ပါစေ၊ ကောင်းမြတ်သော အဆုံးအမကိုလည်း မရပါစေနှင့်»။
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral weight of vows and the sanctity of water: defiling water is treated as a serious ethical breach, and Arjuna uses that shared norm to intensify his self-binding commitment to fulfill his duty.
After Abhimanyu’s death and Jayadratha’s role in blocking the Pandavas, Arjuna makes a fierce pledge to kill Jayadratha the next day; here he declares a self-curse—accepting a dreadful fate—if he fails to do so.