Shloka 21
अभिमन्यु-पराक्रमवर्णनम्
Abhimanyu’s Prowess and the Duḥśāsana Engagement
मृदुर्भूत्वा महाराज दारुण: समपद्यत । वर्षाभ्यतीतो भगवाञ्छरदीव दिवाकर:,महाराज! जैसे वर्षाकाल बीतनेपर शरत्कालमें भगवान् सूर्य प्रचण्ड हो उठते हैं, उसी प्रकार अभिमन्यु पहले मृदु होकर अन्तमें शत्रुओंके लिये अति उग्र हो उठा
sañjaya uvāca | mṛdur bhūtvā mahārāja dāruṇaḥ samapadyata | varṣābhyatīto bhagavāñ śaradīva divākaraḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—မဟာရာဇာ၊ သူသည် အစတွင် နူးညံ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လာ하였다။ မိုးရာသီ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ဆောင်းဦးကာလ၌ ဘုရားသခင် နေမင်းသည် ထက်မြက်စွာ တောက်လောင်လာသကဲ့သို့၊ အဘိမညုလည်း အစတွင် နူးညံ့သဘောထားရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူတို့အပေါ် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားဖြင့် ထိုးထွင်းထလာ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights controlled strength: gentleness is not weakness, and when dharma demands—especially in a kṣatriya context—one may shift from mildness to necessary fierceness. The seasonal simile suggests that intensity can be timely, purposeful, and situational rather than constant.
Sañjaya describes a warrior’s change in battle-temperament: after initially appearing mild, he becomes formidable to his foes, compared to the sun that grows scorching in autumn after the monsoon has ended.