Shloka 19
अभिमन्यु-पराक्रमवर्णनम्
Abhimanyu’s Prowess and the Duḥśāsana Engagement
ज्याशब्द: शुश्रुवे तस्य तलशब्दश्न दारुण: । महाशनिमुच: काले पयोदस्येव नि:स्वनः,उसके धनुषकी प्रत्यंचा और हथेलीका शब्द वर्षाकालमें महान् वज्र गिरानेवाले मेघकी गर्जनाके समान भयंकर सुनायी पड़ता था
jyāśabdaḥ śuśruve tasya talaśabdaś ca dāruṇaḥ | mahāśanimucaḥ kāle payodasyeva niḥsvanaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—သူ၏ လေးကြိုးတုန်သံကို ကြားရပြီး၊ လက်ဖဝါးတီးသံကြမ်းကြမ်းလည်း ကြားရသည်—မိုးရာသီ၌ မဟာလျှပ်စီးကို ပစ်ချသကဲ့သို့သော မိုးတိမ်၏ ဟိန်းသံလို ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ စစ်၏ ဓမ္မအလေ့အထတွင် ဤအသံသည် မတားဆီးနိုင်သော စစ်အင်အား၏ နိမိတ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ကာ၊ ထိန်းချုပ်မှုကို လွှမ်းမိုးသည့် အကြမ်းဖက်မှု၏ လှိုင်းကို ကြေညာပြီး၊ စစ်သူရဲတို့၏ က္ଷတ္ရိယ-ဓမ္မကို လိုက်နာနိုင်မှုကို စမ်းသပ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war magnifies signs of power and intimidation: the hero’s very sounds become ‘thunder,’ reminding readers that kṣatriya-dharma involves formidable prowess, yet such prowess also signals the grave ethical weight of violence and the approaching suffering it unleashes.
Sañjaya describes the terrifying sounds produced by a warrior—his bowstring’s twang and the clap of his palm—comparing them to the roaring of a rain-cloud that releases great lightning, thereby heightening the battlefield tension and foreshadowing fierce combat.