Shloka 27
अभिमन्यु-परिवेष्टनम्
Encirclement and Counterassault of Abhimanyu
तैः स्फुरद्धिर्महाराज शुशुभे भू: सुलोहितै: । पज्चास्यै: पन्नगैश्छिन्नैर्गरुडेनेव मारिष,आदरणीय महाराज! खूनसे लथपथ होकर तड़पती हुई उन भुजाओंसे इस पृथ्वीकी वैसी ही शोभा हो रही थी, जैसे गरुड़के द्वारा छिन्न-भिन्न किये हुए पाँच मुखवाले सर्पोंके शरीरोंसे आच्छादित हुई वसुधा सुशोभित होती है
taiḥ sphuraddhir mahārāja śuśubhe bhūḥ sulohitaiḥ | pañcāsyaiḥ pannagaiś chinnair garuḍeneva māriṣa ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– မဟာဘုရင်အရှင်၊ သွေးနီရဲသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်၍ မြေပြင်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပနေ၏။ ဂရုဍ (Garuḍa) က ခွဲဖြတ်ချိုးဖောက်ထားသော ခေါင်းငါးခေါင်းရှိ မြွေတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် မြေကြီးကို အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏—ဤသည်မှာ စစ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှု၏ သီလအလေးချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to highlight the grim paradox of war: the battlefield can appear 'splendid' in a purely visual, heroic sense, yet that splendor is inseparable from bloodshed and suffering. It implicitly invites reflection on the ethical burden (pāpa/duḥkha) that accompanies violence, even when performed within the conventions of kṣatriya warfare.
Sañjaya describes the battlefield to Dhṛtarāṣṭra: severed, blood-soaked limbs still twitch on the ground, making the earth look striking. He compares this scene to the earth covered with the chopped bodies of five-hooded serpents slain by Garuḍa, intensifying the sense of carnage and relentless destruction.