Shloka 13
जगद्योनिं जगद्वघीजं॑ जयिनं जगतो गतिम् | विश्वात्मानं विश्वसृजं विश्वमूर्ति यशस्विनम्,वे ही जगत्की उत्पत्तिके स्थान, जगत॒के बीज, विजयशील, जगत्के आश्रय, सम्पूर्ण विश्वके आत्मा, विश्वविधाता, विश्वरूप और यशस्वी हैं
jagadyoniṁ jagad-bījaṁ jayiṇaṁ jagato gatiṁ | viśvāt-mānaṁ viśva-sṛjaṁ viśva-mūrtiṁ yaśasvinam ||
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် စကြဝဠာ၏ မိခင်အုံနှင့် အရင်းအမြစ်၊ လောက ပေါ်ပေါက်လာရာ မျိုးစေ့ဖြစ်သည်။ အမြဲအောင်မြင်သူ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာနှင့် သွားရာလမ်းဖြစ်သည်။ သူသည် အလုံးစုံအတွင်းရှိ အတ္တ၊ ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းသူ၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တော်အဖြစ် ဆောင်သူ၊ ဂုဏ်ရည်တောက်ပသူ ဖြစ်သည်»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a vision of the ultimate reality as both transcendent and immanent: the universe arises from Him (yoni, bīja), moves toward Him (gati), and is pervaded by Him as its inner Self (viśvātman). This supports dharmic resilience—ethical clarity grounded in reverence for a cosmic order beyond immediate conflict.
In Drona Parva’s war setting, Vyāsa speaks in a laudatory, theological register, describing the supreme principle as the origin, creator, and all-encompassing form of the world. The praise functions to re-center attention from battlefield outcomes to the deeper source of victory, destiny, and moral orientation.