राजेन्द्र! चिन्ता और शोकमें मग्न होकर कुछ देरतक विचार करनेके पश्चात् अश्वत्थामा गरम-गरम दीर्घ उच्छवास लेने लगा और मन-ही-मन उदास हो गया ।। ततो द्रौणिर्धनुस्त्यक्त्वा रथात् प्रस्कन्द्य वेगित: । धिग् धिक् सर्वमिदं मिथ्येत्युक्त्वा सम्प्राद्रवद् रणात्
အို မင်းမြတ်ကြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတွင် နစ်မြုပ်ကာ အချိန်တစ်ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် အရှဝတ္ထာမာသည် အပူပြင်းသော ရှည်လျားသက်ပြင်းများကို ချလျက် စိတ်ထဲတွင် ညှိုးနွမ်းသွား၏။ ထို့နောက် ဒြောဏီသည် လေးကို ပစ်ချ၍ ရထားပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းကာ «အရှက်တကွ! အရှက်တကွ! ဤအရာအားလုံးသည် မုသာပင်!» ဟုဆိုပြီး စစ်မြေပြင်မှ ပြေးထွက်သွားလေ၏။
संजय उवाच