हु ढ़ है (हे ततः किलकिलाशब्द: शड्खभेरीस्वनै: सह । पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षेन समजायत,तब पाण्डव हर्षसे खिल उठे और क्षणभरमें शंख तथा भेरियोंकी ध्वनिके साथ उनका आनन्दमय कोलाहल गूँज उठा
tataḥ kila-kilā-śabdaḥ śaṅkha-bherī-svanaiḥ saha | pāṇḍavānāṃ prahṛṣṭānāṃ kṣaṇena samajāyata ||
စဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် ခဏချင်းအတွင်း ပန်ဒဝတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခွံပုလွေ (သင်္ခ) များ၏ တီးမှုတ်သံနှင့် စစ်ဗေရီတီးသံတို့နှင့် ရောနှော၍ မြည်ဟည်းသွား하였다။ ထိုအသံသည် စစ်၏ ဓမ္မတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း မိမိတို့ ရွေးချယ်ထားသော အကြောင်းတရားအပေါ် သစ္စာတည်မြဲစွာ ရပ်တည်လိုသည့် ယုံကြည်မှုနှင့် စုပေါင်းဆုံးဖြတ်ချက် တိုးတက်လာခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသည်။
संजय उवाच