Shloka 79
बाणशड्खरवांक्षक्रु: सिंहनादांश्व पुष्कलान् | पाण्डव इस लोकमें विजय और परलोकमें महान् यश पाकर वे धनुषपर बाण रखकर उसकी टंकार करने, शंख बजाने और बारंबार सिंहनाद करने लगे ।। भीमसेनस्ततो राजन धृष्टद्युम्नश्व पार्षत:
sañjaya uvāca |
bāṇaśaṅkhara vāṃśca krur siṃhanādāṃś ca puṣkalān |
pāṇḍavā iha loke vijayaṃ ca paraloke mahān yaśaḥ prāpya te dhanuṣi bāṇān nyasya tasya ṭaṅkāṃ kurvantaḥ śaṅkhān vādayantaḥ punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ cakruḥ ||
bhīmasenas tato rājan dhṛṣṭadyumnaś ca pārṣataḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ယခုလောက၌ အောင်ပွဲကို ရပြီး နောက်လောက၌လည်း အလွန်ကြီးသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိသဖြင့် ပाण्डဝတို့သည် ဝမ်းမြောက်လှစွာ မြားကို လေးပေါ်တင်၍ လေးကြိုးသံကို မြည်စေကာ သင်္ခကို မှုတ်ကြပြီး မကြာခဏ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံကြီးများကို ထပ်တလဲလဲ ထုတ်ကြ၏။ ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ ဘီမစೇနနှင့် ပါර්ෂတ (ဒြုပဒ) ၏သား ဓೃಷ್ಟဒျုမ್ನတို့သည် (ရှေ့တိုး/နောက်တစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်) လာကြ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal that righteous victory brings both worldly success and enduring renown; public signals—bow-twang, conch-blast, and lion-roar—serve as disciplined expressions of courage and collective resolve rather than mere noise.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas, celebrating a decisive advantage, loudly proclaim their triumph by readying arrows on bows, twanging bowstrings, blowing conches, and roaring; the narration then turns to the actions of Bhīma and Dhṛṣṭadyumna.