Shloka 50
तथोक्त्वा योगमास्थाय ज्योतिर्भूतो महातपा: । पुराणं पुरुषं विष्णुं जगाम मनसा परम्,वे महातपस्वी द्रोण पूर्वोक्त बात कहकर योगका आश्रय ले ज्योतिः:स्वरूप परब्रह्मसे अभिन्नताका अनुभव करते हुए मन-ही-मन सर्वोत्कृष्ट पुराणपुरुष भगवान् विष्णुका ध्यान करने लगे
tathoktvā yogam āsthāya jyotir-bhūto mahātapāḥ | purāṇaṃ puruṣaṃ viṣṇuṃ jagāma manasā param ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် မဟာတပသီသည် ယောဂကို အားကိုးဝင်ရောက်하였다။ အလင်း၏ သတ္တဝါတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ—အမြင့်ဆုံး အလင်းရောင်နှင့် မခွဲမခွာ တစ်သားတည်းဖြစ်ကြောင်းကို သိမြင်လျက်—အတွင်းသို့ စိတ်ကို လှည့်၍ စိတ်ဖြင့်သာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ကာ ပုရాణပုရုಷ ဗိဿနုကို သတိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြု하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid conflict, the highest refuge is inner discipline: by yoga one gathers the mind, becomes inwardly luminous, and fixes devotion on the Supreme Person (Viṣṇu). The verse presents spiritual composure and God-centered remembrance as the ethical culmination beyond hatred and attachment.
After making a prior statement, the ascetic figure described by Sañjaya enters yogic concentration. He becomes ‘luminous’—signifying heightened spiritual realization—and mentally turns to the Supreme, meditating on Viṣṇu as the primeval cosmic Person.