चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म धृष्टद्युम्नो महारथ: । इयेष वक्षो भेत्तुं स भारद्वाजस्य संयुगे,तत्पश्चात् महारथी धृष्टद्युम्नने दुष्कर कर्म करनेकी इच्छासे उस रणभूमिमें आचार्य द्रोणकी छातीमें तलवार भोंक देनेका विचार किया
cikīrṣur duṣkaraṃ karma dhṛṣṭadyumno mahārathaḥ | iyeṣa vakṣo bhettuṃ sa bhāradvājasya saṃyuge ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ မဟာရထသမား ဓೃಷ್ಟဒျုမ्नသည် လုပ်ရန်ခက်ခဲသော အမှုတစ်ရပ်ကို ပြုလို၍ စစ်ပွဲအလယ်၌ ဘာရဒ္ဝာဇ၏သား (ဒ್ರೋဏ) ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤပိုဒ်သည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ရဲရင့်၍ အန္တရာယ်ကြီးသော လုပ်ရပ်အဖြစ် ဖော်ပြသည်—စစ်၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုအတွင်း၌ လိုအပ်ချက်နှင့် ကျော်လွန်မှုတို့ ရောယှက်နေသော ဓမ္မရေးရာအလေးချိန်ကြီးသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, a warrior’s firm resolve can drive him toward extreme acts described as ‘duṣkara’ (hard to accomplish). It implicitly raises ethical tension: heroic determination and battlefield duty can coexist with morally fraught intentions, reminding readers that resolve does not automatically equal righteousness.
Sañjaya reports that Dhṛṣṭadyumna, a foremost Pāṇḍava fighter, forms the intention to strike down Droṇa—identified as Bhāradvāja’s son—by piercing his chest in the midst of combat, signaling an imminent, high-stakes confrontation.