Shloka 44
तस्मात् तं परिपप्रच्छ नान्यं कज्चिद् द्विजर्षभ: । तस्मिंस्तस्य हि सत्याशा बाल्यात् प्रभूति पाण्डवे,अतः जन द्विजश्रेष्ठने उन्हींसे वह बात पूछी, दूसरे किसीसे नहीं, क्योंकि बचपनसे ही पाण्डुपुत्रकी सचाईमें आचार्यका विश्वास था
tasmāt taṃ paripapraccha nānyaṃ kaścid dvijarṣabhaḥ | tasmiṃs tasya hi satyāśā bālyāt prabhṛti pāṇḍave ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့ကြောင့် နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူသည် သူ့ကိုသာ မေးမြန်း၍ အခြားမည်သူကိုမျှ မမေးခဲ့။ အကြောင်းမူကား ကလေးဘဝကတည်းက ပाण्डဝသား၏ သစ္စာတရားပေါ်တွင် သူ၏ မျှော်လင့်ယုံကြည်မှုကို တင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူကို မေးရမည်ကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် စစ်၏ ဖိအားအလယ်တွင် စမ်းသပ်ပြီးသား သမာဓိကို အားကိုးသည့် သဘောကို ဖော်ပြသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Ethically, the verse highlights that in moments of crisis one should seek counsel or confirmation from a person whose truthfulness has been tested over time; trust is grounded in character, not convenience.
Sañjaya reports that a revered Brahmin/teacher figure chooses to question a particular person directly, avoiding others, because he has long-standing confidence—since childhood—in the Pāṇḍava’s honesty.