Shloka 32
उद्धूतत्वात् तु रजस: प्रसेकाच्छोणितस्य च
uddhūtatvāt tu rajasaḥ prasekāc choṇitasya ca
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဖုန်မှုန့်တို့ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်ထိုးထောင်လိုက်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ သွေးတို့ ပက်လက်ယိုစီးသကဲ့သို့ ထွက်လွှံနေသဖြင့်လည်းကောင်း မြင်ကွင်းသည် မရှင်းလင်းတော့ဘဲ ဖုံးကွယ်သွား၏—ဤသည်မှာ စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်ပြင်းထန်မှုနှင့် ထိုသတ်ဖြတ်မှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော သာသနာဓမ္မ၏ အလေးချိန်ကို ညွှန်ပြသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war’s reality is not heroic abstraction but a choking mixture of dust and blood—an ethical reminder that even when framed as duty, violence carries a heavy human cost and moral gravity.
Sañjaya describes the battlefield conditions: dust is kicked up in turmoil and blood is flowing, creating a grim, obscuring atmosphere that conveys the ferocity and chaos of the fighting.