Shloka 22
विह्नलं तूर्णमुद्भ्रान्तं सभयं भारतातुरम्,तावेवान्ये समासाद्य जम्मुर्वैवस्वतक्षयम् । भारत! उस समय द्रोणाचार्य और अर्जुन--इन दो वीरोंको छोड़कर शेष सारी सेना तुरंत विह्लल, उदभ्रानन््त, भयभीत और आतुर हो गयी। वे ही दोनों अपने-अपने पक्षके योद्धाओंके लिये छिपनेके स्थान थे और वे ही पीड़ितोंके आश्रय बने हुए थे। परंतु विपक्षी योद्धा इन्हीं दोनोंक समीप जाकर यमलोक पहुँच जाते थे
vihvalaṁ tūrṇam udbhrāntaṁ sabhayaṁ bhāratāturam | tāv evānye samāsādya jagmur vaivasvatakṣayam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဘာရတသားရေ၊ ဒ్రோဏာစာရျနှင့် အర్జုန တို့ နှစ်ဦးကို ချန်လှပ်၍ ကျန်တပ်မတော်အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လွဲလျား၍ ရှုပ်ထွေးကာ ကြောက်လန့်ပြီး စိတ်ပူပန်ဒုက္ခရောက်သွားကြ၏။ ထိုနှစ်ဦးတည်းသာ မိမိမိမိဘက်၏ စစ်သည်တို့အတွက် ခိုလှုံရာ၊ အားထားရာ ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက် စစ်သည်တို့က သူတို့ထံ နီးကပ်လာသမျှ ယမ၏ နေရာ—သေမင်း၏ အဘိဓာန်—သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ခံရကြ၏၊ ထိုသူတို့၏ အင်အားက အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသဖြင့်။
संजय उवाच