दुर्योधनस्तानवश्यं वृणुयाद् रथसत्तमान् | तेडस्मासु नित्यविद्विष्टा: संश्रयेयुश्न कौरवान्,दुर्योधन उन श्रेष्ठ रथियोंसे अपनी सहायताके लिये अवश्य प्रार्थना करता और वे हमसे सर्वदा द्वेष रखनेके कारण निश्चय ही कौरवोंका पक्ष लेते
duryodhanas tān avaśyaṁ vṛṇuyād rathasattamān | te ’smāsu nityavidviṣṭāḥ saṁśrayeyuś ca kauravān ||
ဝါယုက ပြောသည်— «ဒုရ്യೋಧနသည် ထိုရထားသူရဲကောင်းအထက်တန်းများကို မဟာမိတ်အဖြစ် မလွဲမသွေ တောင်းခံလိမ့်မည်။ သူတို့သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးနေသဖြင့် ကౌရဝဘက်သို့ မလွဲမသွေ ဝင်ရောက်ခိုလှုံကြလိမ့်မည်»။
श्रीवायुदेव उवाच
The verse highlights how entrenched hostility and prior loyalties shape political and martial alliances: those who bear lasting enmity will predictably choose the opposing camp, regardless of broader ethical considerations.
Vāyu explains that Duryodhana would inevitably solicit the support of eminent chariot-warriors, and that these warriors—being perpetually antagonistic toward ‘us’—would consequently align themselves with the Kauravas.