Shloka 3
स विनद्य महानादमभीषून् संनियम्य च । ननर्त हर्षसंवीतो वातोद्धूत इव ट्रुम:,वे बड़े जोरसे गर्जना करके घोड़ोंकी रास रोककर हवाके हिलाये हुए वृक्षके समान हर्षसे झूमकर नाचने लगे
sa vinadya mahānādam abhīṣūn saṃniyamya ca | nanarta harṣa-saṃvīto vāto-ddhūta iva drumaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အလွန်ကြီးမားသော ဟိန်းသံတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် မြင်းဇွဲကြိုးများကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လေတိုက်လှုပ်ရှားသည့် သစ်ပင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်ကာ ကခုန်လေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense joy and excitement in war can seize a person’s body and mind; it implicitly contrasts momentary exhilaration with the need for inner restraint (saṃyama), especially amid ethically fraught violence.
A warrior (referred to as ‘he’) roars loudly, checks the horses by pulling the reins, and then—thrilled with success—dances and sways with joy, compared to a wind-tossed tree.