Shloka 19
तस्यापि गोमायुबलाभिगुप्तो बभूव केतुर्ज्वलनार्कतुल्य: । स चापि रूपेण घटोत्कचस्य श्रीमत्तमो व्याकुलदीपितास्य:,अलायुधका ध्वज भी अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी था। वह गीदड़-समूहसे चिह्नित दिखायी देता था। उसका स्वरूप भी घटोत्कचके ही समान अत्यन्त कान्तिमान् था। उसका मुख भी विकराल एवं प्रज्वलित जान पड़ता था
tasyāpi gomāyu-balābhigupto babhūva ketur jvalanārka-tulyaḥ | sa cāpi rūpeṇa ghaṭotkacasya śrīmattamo vyākula-dīptitāsyaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ သူ၏အလံတိုင်လည်း မြေခွေးအုပ်စုများက ကာကွယ်ကာ အမှတ်အသားပြုထားပြီး မီးနှင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ ဂဋောတ္ကချ (Ghaṭotkaca) ကိုပင် ဆင်တူသကဲ့သို့ အလွန်တင့်တယ်လှပ၍၊ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကြမ်းတမ်း၍ မငြိမ်မသက် တောက်လောင်နေသဖြင့် စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာသဘောရှိသော တည်ရှိမှုကို ပြသနေ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward signs—banners, symbols, and fearful appearances—function as psychological and moral signals in war: they can intimidate, foreshadow destruction, and reveal the ferocity (or ominous nature) of a combatant, reminding readers that warfare is not only physical but also symbolic and mental.
Sañjaya describes a warrior’s banner and appearance: the standard blazes like fire and the sun and is associated with jackals (an ominous sign). The warrior’s form resembles Ghaṭotkaca, with a radiant yet terrifying, flame-like face—emphasizing the dread he inspires on the battlefield.