Shloka 42
विरथ: स तु धर्मात्मा धनुष्पाणिरवस्थित: । अयोधयत् तव सुतं किरञ्शरशतान् बहून्,धर्मात्मा प्रतिविन्ध्य रथहीन हो जानेपर हाथमें धनुष लिये पृथ्वीपर खड़ा हो गया और सैकड़ों बाणोंकी वर्षा करता हुआ आपके पुत्रके साथ युद्ध करने लगा
virathaḥ sa tu dharmātmā dhanuṣpāṇir avasthitaḥ | ayodhayat tava sutaṃ kirañ śaraśatān bahūn ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရထားမရှိတော့သော်လည်း ဓမ္မတရားကိုစောင့်ထိန်းသော သူရဲကောင်းသည် လက်တွင် လေးကိုင်ကာ မိမိနေရာကို မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်하였다။ မြားရာချီကို မိုးသလို ပစ်လွှတ်ကာ သင်၏သားနှင့် တိုက်ခိုက်လေ၏—စစ်မြေပြင်၏ ရုန်းကန်မှုအလယ်၌ပင် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharma: even when deprived of external supports (like a chariot), a righteous warrior remains resolute, fulfilling duty with courage and self-control amid violence.
Sañjaya reports that a dharmātmā fighter, now without a chariot, stands on the ground with bow in hand and continues the fight against Dhṛtarāṣṭra’s son, releasing volleys of hundreds of arrows.