Shloka 12
द्रौणिप्रतिज्ञा–नारायणास्त्रवर्णनम्
Drauṇi’s Vow and the Description of the Nārāyaṇāstra
सच्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वनो हतसारथि: । आरुरोह रथं तूर्ण हार्दिक्यस्य महात्मन:,धनुष कट गया, घोड़े और सारथि मारे गये और वह रथहीन हो गया। उस अवस्थामें चित्रसेन तुरंत भागकर महामना कृतवर्माके रथपर जा चढ़ा
sa cchinnadhanvā viratho hatāśvano hatasārathiḥ | āruroha rathaṃ tūrṇaṃ hārdikyasya mahātmanaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– သူ၏ လေးကို ဖြတ်တောက်ခံရ၍ ရထားပျက်စီးကာ မြင်းတို့ သတ်ခံရပြီး ရထားမောင်းသူလည်း ကျဆုံးသဖြင့် ရထားမဲ့ဖြစ်သွားရာ၊ သူသည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော ဟာဒိက്യ (ကෘတဝర్మာ) ၏ ရထားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ရောက်하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the precariousness of martial life: a warrior’s prowess is inseparable from external supports (bow, chariot, horses, charioteer). When these are destroyed, prudence and reliance on allies become necessary—tempering pride with realism about interdependence.
A warrior, after losing his bow and becoming chariotless with horses and charioteer slain, swiftly seeks protection by climbing onto Kṛtavarmā’s chariot, continuing the battle under an ally’s shelter.