Shloka 21
सहदेवस्ततो राजन् विमना: शरपीडित: । कर्णवाक्छरतप्तक्ष जीवितान्निरविद्यत,राजन्! तदनन्तर सहदेव कर्णके बाणोंसे पीड़ित और उसके वचनरूपी बाणोंसे संतप्त एवं खिन्नचित्त हो अपने जीवनसे विरक्त हो गये
sahadevas tato rājan vimanāḥ śarapīḍitaḥ | karṇavāk-śarataptākṣa jīvitān niravindyata, rājan |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် အရှင်ဘုရင်၊ သဟဒေဝသည် စိတ်ညှိုးနွမ်း၍ မြားဒဏ်ကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းလျက်၊ ကർဏ၏ မြားကဲ့သို့ စူးရှသော စကားများကြောင့် မျက်လုံးများ မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ အသက်ရှင်ခြင်းကိုပင် ငြီးငွေ့လာ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that violence in war is twofold: physical injury from weapons and mental injury from cruel, humiliating speech. Words can function like arrows, intensifying suffering and undermining resolve; therefore, ethical restraint in speech remains significant even amid conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sahadeva, struck by Karṇa’s arrows and further distressed by Karṇa’s cutting, ‘arrow-like’ words, becomes dejected and loses attachment to life—showing a moment of severe physical and psychological collapse on the battlefield.