Shloka 36
Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
तोमरं तु ततो गृहा स्वर्णदण्डं दुरासदम् । प्रैषयत् समरे तूर्ण हार्दिक्यस्य युधिछ्िर:,तब समरांगणमें युधिष्ठिरने सुवर्णमय दण्डसे युक्त दुर्धर्ष तोमर हाथमें लेकर उसे तुरंत ही कृतवर्मापर चला दिया
tomaraṃ tu tato gṛhā svarṇadaṇḍaṃ durāsadam | praiṣayat samare tūrṇaṃ hārdikyasya yudhiṣṭhiraḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် ယုဓိဋ္ဌိရသည် ရွှေတံတားပါသော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုမရ (လှံတံ) ကို ကိုင်ယူကာ စစ်မြေပြင်၌ ဟာဒိက്യ (ကෘတဝರ್ಮာ) ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ စစ်၏ အကြမ်းဖက်မှုအလယ်တွင်ပင် ဤမြင်ကွင်းသည် က္ଷတ္တရိယ-ဓမ္မ၏ စိတ်ဓာတ်ဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်—ဓမ္မကို တန်ဖိုးထားသော မင်းသည် စစ်က တောင်းဆိုသည့်အခါ တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်ရမည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical strain within kṣatriya-dharma: even a ruler committed to righteousness must sometimes employ force decisively in war, not from cruelty but from obligation to protect and to meet the demands of a justly undertaken battle.
Sañjaya reports that Yudhiṣṭhira takes a formidable, gold-shafted javelin and quickly hurls it at Hārdikya—i.e., Kṛtavarmā—during the fighting.