Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
राजन! सम्पूर्ण युद्धकलामें कुशल योद्धाओंमें श्रेष्ठ नकुलको सुबलपुत्र शकुनिने शीघ्रतापूर्वक आकर रोका ।। शिखण्डिनमथायान्तं रथेन रथिनां वरम् | कृप: शारद्वतो राजन् वारयामास संयुगे,नरेश्वरर रथसे आते हुए रथियोंमें श्रेष्ठ शिखण्डीको युद्धसस््थलमें शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यने रोका
sañjaya uvāca |
rājan! sampūrṇa-yuddha-kalāyāṁ kuśala-yoddhāṇāṁ śreṣṭhaṁ nakulaṁ subala-putraḥ śakuniḥ śīghratāpūrvakam āgamya arodhayat ||
śikhaṇḍinam athāyāntaṁ rathena rathināṁ varam |
kṛpaḥ śāradvatō rājan vārayām āsa saṁyuge ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အရှင်မင်းကြီး၊ စုဗလ၏သား ရှကุนိသည် စစ်ပညာအကုန်လုံး၌ ကျွမ်းကျင်၍ စစ်သူရဲကောင်းတို့တွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သော နကူလကို လျင်မြန်စွာ ထွက်လာကာ တားဆီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရထားစီးသူတို့တွင် အထူးကောင်းမွန်သော ရထားသူ ရှိခဏ္ဍိသည် မိမိရထားဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာစဉ်၊ ရှာရဒ္ဝတ်၏သား ကೃပာචာရ်ယသည် စစ်မြေပြင်၌ သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့သည်»။
संजय उवाच
Even in a morally complex war, warriors act within their perceived duty and allegiance; the verse highlights disciplined battlefield strategy—checking key opponents to prevent decisive breakthroughs—while reminding the listener that skill and intent operate inside a larger dharmic crisis.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Shakuni quickly intercepts Nakula, and Kripa similarly restrains the advancing Shikhandi—two tactical engagements meant to halt prominent Pandava fighters at a critical moment in the fighting.