Shloka 12
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शकलीकृतौ । श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ,राजेन्द्र! उनके शरीर बाणोंसे क्षत-विक्षत होकर सब ओरसे खण्डित-से हो बाणविद्ध हिंसक पशुओंके समान दिखायी दे रहे थे
śarasambhinnagātrau tu sarvataḥ śakalīkṛtau | śvāvadhāv iva rājendra dṛśyetāṃ śaravikṣatau ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာများသည် မြားများကြောင့် ပေါက်ကွဲကွဲပြား၍ အရပ်ရပ်မှ ခွဲခြမ်းကျိုးပဲ့နေကာ၊ မြားထိုးဒဏ်ရာရသော တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများကဲ့သို့ မြင်ရ၏။” ဤကဗျာသည် စစ်၏အကျိုးဆက်ကို မျက်မြင်ထင်ရှားစွာ ပြသသည်—ဓမ္မသည် အကြမ်းဖက်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာတိုင်ပင် ဒုက္ခ၏ ပြကွက်တစ်ခုအဖြစ် လျော့ကျသွားပြီး၊ သတ်ဖြတ်မှုကို ချီးမွမ်းရန်မဟုတ်ဘဲ နားထောင်သူကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and human cost of war: bodies become mutilated and dehumanized, serving as a stark reminder that victory pursued through unchecked violence brings visible suffering and moral gravity rather than true glory.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that the fighters on the battlefield are grievously pierced by arrows—torn, fragmented, and appearing like wounded beasts—emphasizing the ferocity of the ongoing combat in the Drona Parva.