Shloka 42
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
सर्वपाञ्चालसेनाभि: संवृतो रथसत्तम: | नाकम्पत महाबाहु: स्ववीर्य समुपाश्रित:
sarvapāñcālasenābhiḥ saṃvṛto rathasattamaḥ | nākampata mahābāhuḥ svavīryam upāśritaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ပാഉဉ္စාලစစ်တပ်တစ်ရပ်လုံးက အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ရထားစစ်သူရဲအထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော လက်မောင်းကြီးသူရဲကောင်းသည် မလှုပ်မယှက် မတုန်မလှုပ်ဘဲ မိမိ၏ သတ္တိဗလကို အားထား၏။ စစ်၏ ဓမ္မအလင်းအောက်တွင် ဤကဗျာသည် ဖိအားကြီးမားသော်လည်း တည်ကြည်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်—ကြောက်လန့်ပျက်ကွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတွင်းအားနှင့် စည်းကမ်းရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တည်မြဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores steadfast courage: even when surrounded by overwhelming forces, a warrior grounded in inner strength and trained valor should not lose composure. Ethically, it praises self-mastery and firmness of purpose amid fear-inducing circumstances.
Sañjaya reports that a leading chariot-warrior is encircled by the Pāñcāla troops, yet he remains unshaken. The line functions as a battlefield snapshot emphasizing the hero’s composure and resilience under siege.