Shloka 136
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
निचखान महाबाहु: पुरंदर इवाशनिम् | तब महाबाहु प्रतीपपुत्र बाह्नीकने अत्यन्त कुपित हो भीमसेनकी छातीमें अपनी शक्ति धँसा दी, मानो देवराज इन्द्रने किसी पर्वतपर वज्र मारा हो
nicakhāna mahābāhuḥ purandara ivāśanim | tadā mahābāhuḥ pratīpaputraḥ bāhlīkaḥ atyantaṁ kupito bhīmasenasya chātiṁ prati svāṁ śaktiṁ dhaṁsāpayām āsa, yathā devarāja indraḥ parvate vajraṁ hanyāt ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) က မိုးကြိုးလက်နက်ကို ပစ်ချသကဲ့သို့ မဟာလက်တံရှိသူက ထိုလက်နက်ကို ထိုးသွင်း하였다။ ထို့နောက် ပရတီပ၏ သား မဟာလက်တံရှိသော ဘာဟ္လီကသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လျက် ဘီမစေန၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ မိမိ၏ သတ္တိ (လှံ) ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်—မိုးနတ်ဘုရင် အိန္ဒြက တောင်တစ်လုံးကို ဝဇ္ရဖြင့် ထိုးခွဲသကဲ့သို့။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked wrath (krodha) intensifies destructive action even within the framework of kṣatriya warfare. The epic repeatedly suggests that while battle may be a duty, inner discipline and restraint remain ethical ideals, and violent deeds carry moral and karmic weight.
Sañjaya describes Bāhlīka, in extreme anger, driving his śakti (spear/javelin) into Bhīma’s chest. The force of the blow is compared to Indra striking a mountain with the vajra, emphasizing the ferocity and power of the attack.