Shloka 106
वासवी-शक्तेः प्रयोगः, घटोत्कच-वधोत्तर-शोकः, व्यासोपदेशश्च
The Vāsavī Spear’s Use, Post-Ghaṭotkaca Grief, and Vyāsa’s Counsel
तमज्जनगिरिप्रख्य॑ द्रौणिर्दृष्टया महीधरम् । प्रपतद्धिश्व बहुभि: शस्त्रसंघैर्न विव्यथे,अंजनगिरिके समान उस काले पहाड़को देखकर और वहाँसे गिरनेवाले बहुतेरे अस्त्र- शस्त्रोंसे घायल होकर भी द्रोणकुमार अश्वत्थामा व्यथित नहीं हुआ
tam añjanagiriprakhyaṁ drauṇir dṛṣṭvā mahīdharam | prapatad diśaḥ bahubhiḥ śastrasaṅghair na vivyathe ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အဉ္ဇနတောင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်၍ တောင်တစ်လုံးသဖွယ် ကြီးမားသော အစုအဝေးကို မြင်လျှင်၊ အရပ်ရပ်မှ ကျလာသော လက်နက်အမြောက်အများ၏ မိုးရွာသကဲ့သို့ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ဒြောဏ၏သား အရှွတ္ထာမာသည် မလှုပ်မယှက် မစိတ်ပူမနာကျင်ဘဲ—စစ်ပွဲ၏ ရက်စက်မှုအလယ်၌ တည်ကြည်နေ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under extreme pressure: even when surrounded by danger and struck by volleys of weapons, a warrior’s composure and resolve are portrayed as central to kṣatriya conduct—though the wider epic also invites reflection on the tragic cost of such endurance in war.
Sañjaya describes Aśvatthāmā facing a mountain-like, dark mass and being assailed by weapons falling from all directions; despite being hit, he remains unshaken and does not succumb to fear or pain.