Shloka 306
अलायुधस्य भीमवधसंकल्पः
Alāyudha’s Resolve to Confront Bhīma
भूतात्मानं महात्मानमनन्तं विश्वतोमुखम् । “जगत्पते! वेदवेत्ता पुछ्णष आपको आदि-अन्तसे रहित, दिव्यस्वरूप, विश्वेश्वर, धाता, अजन्मा, अव्यक्त, भूतात्मा, महात्मा, अनन्त तथा विश्वतोमुख आदि नामोंसे पुकारते हैं
bhūtātmānaṁ mahātmānam anantaṁ viśvatomukham | jagatpate! vedavettā pṛcchanti tvāṁ ādy-anta-rahitaṁ divya-svarūpaṁ viśveśvaraṁ dhātāram ajanmānam avyaktaṁ bhūtātmānaṁ mahātmānam anantaṁ viśvatomukham iti nāmabhiḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်တော်! ဝေဒကို သိမြင်သူတို့သည် သင့်ကို အမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ကြ၏—အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ ဒေဝသဘောရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၊ အလုံးစုံ၏ အရှင်၊ ထောက်မပေးသူ၊ မမွေးဖွားသူ၊ မထင်ရှားသူ; သတ္တဝါတို့၏ အတွင်းအတ္တ၊ မဟာအတ္တ၊ အနန္တ၊ မျက်နှာများသည် အရပ်ရပ်တွင် ရှိသူဟူ၍»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames the divine as limitless and all-pervading, known through many epithets affirmed by Vedic wisdom. Ethically, it shifts attention from transient war-bound identities to the eternal ground of being, encouraging reverence, humility, and alignment with dharma under a cosmic order.
Sañjaya reports a reverential address to the supreme Lord, describing how Veda-knowers invoke Him with titles that emphasize eternity, unmanifest nature, and omnipresence—setting a devotional and metaphysical tone amid the larger war narrative of the Droṇa Parva.